.
دوشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۷.
امروز:
Dec 17 2018.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

نشریات

یکشنبه, 15 مهر 1397 ساعت 19:03

صلاح مازوجی: در رابطه با جایگاه و نقش کنفرانس استکهلم

در رابطه با جایگاه و نقش کنفرانس استکهلم و ادامه همکاری احزاب چپ و کمونیست در اوضاع کنونی

گفتگوی جهان امروز با صلاح مازوجی

جهان امروز: شنبه ۲۲ سپتامبر کنفرانسی با شرکت شش نیروی چپ و کمونیست در استکهلم برگزار شد و شما از طرف حزب کمونیست ایران یکی از سخنگویان این کنفرانس بودید. اسناد این کنفرانس در این شماره "جهان امروز" درج شده است، اما مایلیم با شما در رابطه با زمینه ها، اهداف و نقشی که حزب کمونیست در این رابطه دارد، مشخص تر گفتگو داشته باشیم. ابتدا مایلیم بدانیم این کنفرانس بر چه بستری و در پاسخ به چه نیازی تدارک دیده شد؟

صلاح مازوجی: عمیق تر شدن بحران سرمایه داری ایران، بحران های همه جانبه ای که رژیم جمهوری اسلامی با آنها دست به گریبان است، تداوم بی وقفه اعتصابات کارگری و جنبش های اعتراضی در ایران، تحرک بخش های مختلف اپوزیسیون بورژوایی ایران برای آلترناتیو سازی، زمینه های اجتماعی و سیاسی برگزاری کنفرانس استکهلم که با تأخیر هم برگزار شد را فراهم آوردند. همه می دانیم که بحران سرمایه داری ایران تحت حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی تأثیرات فاجعه بار دو چندانی بر کار و زندگی کارگران و اکثریت مردم ایران بجای گذاشته است. تحت این شرایط پدیده بیکاری به یک فاجعه اجتماعی تبدیل شده است. کارگران و کارکنانی که حقوق و دستمزدهای چهار مرتبه پایین تر از خط فقر دریافت می کردند، یک دفعه قدرت خریدشان هشتاد درصد سقوط کرده و ابعاد فقر و فلاکت اقتصادی را به حد غیر قابل تحملی رسانده است. این اوضاع فلاکتبار اقتصادی و بحران های زیست محیطی و گسترش آسیب های اجتماعی ناشی از این مجموعه، جامعه ایران را به سوی پرتگاه نابودی سوق می دهد. میلیون ها زن و مرد از فقر مطلق، از فقر فرهنگی و اخلاقی رنج می برند، گرسنه اند، کالری لازم به بدنشان نمی رسد. زمانی که این همه فجایع اجتماعی دامنگیر خانواده های کارگری و تهیدستان را مشاهده می کنیم و عمیقا احساس می شود، ما زمان انتخاب بین سوسیالیسم و بربریت را از دست داده ایم، بربریت در جهان معاصر یعنی همین، یعنی مجبور شوی تنت را، کلیه ات را بفروشی برای اینکه زنده بمانی، یعنی جگرگوشه ات را روانه خیابان و بازار کار کنی تا کودکی اش نابود بشود. اکنون باید بین سوسیالیسم و نابودی یکی را انتخاب کنیم. اینجا صحبت از سوسیالیسم به عنوان یک ضرورت تاریخی نیست، بلکه صحبت از سوسیالیسم به عنوان یک ضرورت عملی و یک نیاز روز است. غیر از راه حل و آلترناتیو سوسیالیستی برای بحران ویرانگر کنونی، چه آلترناتیوی می تواند آثار این همه فقر و فلاکت و فجایع اجتماعی را به سرعت از چهره جامعه ایران پاک کند؟ این اوضاع پتانسیل عظیمی از خشم و اعتراض اجتماعی را به وجود آورده است.

این شرایط عینی جامعه ایران را مستقل از اراده احزاب و نیروهای سیاسی و حتی مستقل از نقش طبقات اجتماعی به طرف یک دوره انقلابی نزدیک می کند. خیزش سراسری دی ماه و تداوم آن در هیأت اعتصابات کارگری، خیزش های شهری، علیه همین اوضاع است. همانطور که می بینید، رژیم جمهوری اسلامی زیر فشار مبارزات کارگری و توده ای، بحران ایدئولوژیک و فشارهای بین المللی با بحران حکومتی روبرو شده است و این اوضاع پرونده قدرت سیاسی را به روی جامعه باز کرده و مسئله جایگزینی رژیم جمهوری اسلامی به یک موضوع مهم سیاست روز ایران تبدیل کرده است. در این شرایط بخش های مختلف اپوزیسیون بورژوایی ایران تحرک تازه ای برای آلترناتیو سازی پیدا کرده اند. سلطنت طلبان که خود فاقد اعتبار هستند جریان ارتجاعی و ضد کمونیستی فَرَشگَرد را شکل داده و به جلو صحنه فرستاده اند، سازمان مجاهدین خلق و احزاب و نیروهای ناسیونالیست در گوشه و کنار ایران با امید بستن به حمایت آمریکا برای دست به دست شدن قدرت از بالای سر کارگران و توده های جان به لب رسیده مردم ایران فعالیت می کنند، هر اندازه جامعه ایران به یک دوره انقلابی نزدیک تر شود این نیروها به سیاست آمریکا و هم پیمانانش در منطقه همگراتر می شوند. بخشی دیگر از اپوزیسیون بورژوایی پرو غرب تحت عنوان جمهوری خواهان لائیک و سکولار با استراتژی "انتخابات آزاد" و "رفراندوم قانون اساسی" و "گذار مسالمت آمیز" تحت عنوان مخالفت با خشونت برای عقیم گذاشتن انقلاب آتی ایران تلاش می کنند.

بر بستر این شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی و تحرک نیروهای اپوزیسیون بورژوایی برای دست به دست شدن قدرت از بالا، کنفرانس استکهلم پرچم تلاش مشترک برای شکل دادن به یک آلترناتیو سوسییالیستی را برافراشت.

جهان امروز: نقش اصلی و تعیین کننده را جنبش های اجتماعی در داخل کشور دارند. این تلاش ها که بخشا در خارج کشور صورت می گیرد، از چه طرقی می تواند کار و فعالیت خود را به فعالین و پیشروان جنبش ها اجتماعی و بویژه جنبش کارگری در داخل گره بزند؟

صلاح مازوجی: تا جایی که به فعالیت مشترک احزاب، سازمان ها و نیروهایی که خود را به پیگیری اهداف و جهت گیری های کنفرانس استکهلم متعهد می دانند، مکانیسم جلب توجه جامعه و جنبش های اجتماعی به این فعالیت ها اساسا سیاسی است. یعنی این نیروها در ادامه فعالیت های مشترک خود باید بتوانند با واکنش سریع و به موقع در قبال رویدادهای سیاسی و اجتماعی در ایران از زاویه منافع کارگران و زحمتکشان موضع و سیاست سوسیالیستی در صحنه سیاسی جامعه را نمایندگی کنند. تاکنون نیروهای موجود در جنبش کمونیستی ایران از موضع گیری سیاسی در قبال رویدادهای مختلف کم نیاورده اند، اما اتخاذ موضع مشترک این نیروها در قبال وقایع مهمی که اتفاق می افتند قطب چپ و رادیکال جامعه را در موقعیت مناسب تری برای پیشروی قرار می دهد. بسیار فراتر از اینها لازم است در برابر همه آن معضلات اجتماعی که گریبان توده کارگران و اکثریت مردم ایران را گرفته برای نمونه در مورد فاجعه بیکاری، فاجعه کودکان کار و خیابان، معضل اعتیاد و تن فروشی، بحران های زیست محیطی، بحران کمبود آب و صدها معضل دیگر، راه حل سوسیالیستی را پیشاروی جامعه قرار داد. لازم است سمینارها و پانل های سیاسی که در آینده برگزار می شوند، بخشا به این مسائل بپردازند. باید فعالیت های مشترک ما در خدمت دامن زدن به اعتصابات کارگری و مبارزات جاری و جنبش های اعتراضی علیه مصائب اجتماعی موجود قرار گیرد. تداوم اعتصابات کارگری و جنبش های اعتراضی توده ای مؤثرترین مکانیسم اجتماعی تکامل این مبارزات هستند. هیچ مبارزه یا جنبش اعتراضی پیشرو و حق طلبانه ای را نباید فرعی تلقی کرد. با حضور فعال در این جنبش های اعتراضی و با ارائه راهکارهای عملی در برابر معضلاتی که در برابر این جنبش های اعتراضی قرار دارد، با نشان دادن عقلایی بودن و کارساز بودن این راهکارها در مقایسه با راهکار گرایشات اجتماعی دیگر و بدون هراس از اینکه در این جنبش ها شانه ات به شانه گرایش های اجتماعی دیگر بخورد، می توان جریان سوسیالیستی را در مبارزه با جمهوری اسلامی و آلترناتیوهای بورژوایی در موقعیت تعرضی قرار داد. این نوع فعالیت ها می تواند بستر سیاسی مناسبی را برای به حرکت در آوردن گرایشات سوسیالیستی نهفته در جامعه به وجود آورد، زمینه را برای همکاری و اتحاد عمل گرایش رادیکال و سوسیالیستی در درون جنبش های اجتماعی آماده تر کند. با این نوع فعالیت ها کارگران و افکار عمومی در شرایط مناسب تری برای انتخاب از میان چپ و راست قرار می گیرند.

جهان امروز: طیف گسترده ای از فعالین چپ و کمونیست به صورت فردی یا مستقل از احزاب و نیروهای شناخته شده چپ و کمونیست فعالیت دارند و یا در نهادهای تک مضمونی که وظیفه دفاع از یک جنبش مشخص مثلا جنبش کارگری یا زنان و.... دارند، فعالیت می کنند. به نظر شما چگونه می شود همراهی این طیف را به فعالیت های مشترک جلب کرد؟ این کنفرانس چرا در برگیرنده احزاب و نیروهای دیگری که بر اساس معیارهای شما در این طیف می گنجد نیست؟ برنامه شما برای گسترش این حرکت چیست؟

صلاح مازوجی: این درست است که شش حزب و سازمان سیاسی موجود در جنبش کمونیستی ایران برای تدارک سیاسی و جنبه های فنی و سازمانی کنفرانس استکهلم تلاش مشترکی را پیش بردند، اما با برگزاری این کنفرانس و انتشار علنی اسناد آن، این کنفرانس و اسناد آن تنها متعلق به این شش جریان سیاسی نیست. همانطور که خود شما در جریان کنفرانس شاهد بودید، تعداد قابل توجهی از چهره های شناخته شده و خوشنام جنبش چپ و کمونیستی ایران که تعلق سازمانی و حزبی خاصی ندارند، چه آن رفقا که فرصت کردند سخنرانی کنند و چه آن رفقایی که فرصت این را نیافتند، از موضع صاحب این حرکت و تجربه سخن گفتند و به نحوی آمادگی خودشان را برای کار مشترک در راستای اهداف کنفرانس اعلام کردند. این رویکرد در برخورد به کنفرانس استکهلم و اهداف آن می تواند گسترش پیدا کند و طیف گسترده تری از نهادهای سیاسی، جمع ها و فعالین و تلاشگران سوسیالیست مستقل را در برگیرد. این طیف از رفقا که شما اشاره کردید می توانند با تصمیم و اراده خود با این حرکت و کار مشترک همراه شوند. پیوستن به تلاش مشترک در راستای اهداف این کنفرانس و در خدمت شکل دادن به یک راه حل و آلترناتیو سوسیالیستی در ایران مجوز هیچ حزب و سازمان سیاسی را نمی خواهد. در خارج کشور طی این سال ها فعالیت های گسترده ای در راستای تقویت جنبش کارگری و سوسیالیستی ایران از جانب نهادها و چهره های مستقل مبارز و کمونیست در جریان بوده است. رفقایی هستند که رادیوهای نسبتا پر شنونده ای را اداره می کنند و از طریق سایت های اینترنتی و شبکه های اجتماعی مخاطبین خاص خود را در داخل ایران را پیدا کرده اند. رفقایی هستند که از طریق ایجاد سایت های اینترنتی و یا صفحات پر بیننده ای که در شبکه های اجتماعی دارند به رواج فرهنگ سیاسی چپ رادیکال و سوسیالیستی در ایران یاری رسانده اند، نهادهای هستند که در راستای جلب حمایت بین المللی از جنبش کارگری ایران یا مبارزه علیه مجازات اعدام، مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی و ... فعالیت های بسیار با ارزشی انجام داده و می دهند. اینها هر زمان خودشان اراده کنند، می توانند یک پای تلاش مشترک و هماهنگ برای شکل دادن به آلترناتیو سوسیالیستی در ایران باشند.

در مورد اینکه چرا برخی از احزاب و سازمانهای دیگر هنوز در این حرکت مشترک حضور ندارند، مسئله بر سر معیارها نیست. هستند احزاب و سازمان های دیگری که به سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی با همان مختصاتی که در بیانیه کنفرانس آمده، به مفاد اقداماتی که دولت برآمده از انقلاب باید انجام دهد و کلا به ضرورت یک آلترناتیو سوسیالیستی باور دارند. اما برخی از این احزاب به ملزومات سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی توجهی ندارند و از تبلیغات سیاسی آنها چنین پیداست که بدون سازمانیابی کارگران در تشکل های طبقاتی و توده ای و بدون تحزب یابی کارگران و بویژه فعالین و رهبران کارگری در ابعاد گسترده می توان جمهوری اسلامی را به شیوه انقلابی سرنگون کرد. این نگرش خواسته یا ناخواسته جنبش های اعتراضی توده ای را بدون توجه به میزان آمادگی سازمانی طبقه کارگر و پیوند آن با جنبش توده ای به طرف نبرد نهایی با دشمن سوق می دهند. بعضا بدون توجه به موقعیت جنبش کارگری فکر می کنند که آلترناتیو سوسیالیستی در هیأت حزب آنها حاضر و آماده و در دسترس است و مشکل مردم هستند که هنوز آنها را انتخاب نکرده اند، یا هنوز زمان انتخابشان فرا نرسیده است. این نوع نگرش ها اگر چه مانع همکاری و اتحاد عمل های موردی نیستند ولی در سر راه کار مشترک ادامه دار و اتحاد عمل های پایدار مانع ایجاد می کند. برخی از احزاب و سازمان ها هستند که فکر می کنند وارد شدن به این همکاری ها، مرزبندی های ایدئولوژیک و نظری آنها را خدشه دار می کند. این نگرش ها مانع گسترش دامنه نیروها برای کار مشترک است، اما موانع غیر قابل عبوری نیستند، باید با این رفقا وارد دیالوگ شد، سیر تحولات جامعه نقش تعیین کننده ای در رفع این موانع دارد. حزب کمونیست ایران در چهار چوب سیاست مدون-ی که دارد مانعی اصولی برای همکاری با این دسته از احزاب و سازمان ها ندارد.

جهان امروز: نیروهای قطب چپ جامعه که برای شکل دادن به یک آلترناتیو سوسیالیستی تلاش می کنند از چه مختصاتی برخوردارند؟ در بین نیروهای چپ و کمونیست گرایشات مختلفی که ریشه در سنت ها و سوابق متقاوتی دارد وجود دارد؟ آیا این فعالیت های مشترک این مرزبندی ها را مخدوش نمی سازد؟

صلاح مازوجی: بگذار ابتدا در مورد اصطلاح "چپ" توضیح کوتاهی بدهم، اصطلاح "چپ" در واقع یک نسبیتی را در مواضع برنامه ای، استراتژیک و مواضع سیاسی و تاکتیکی احزاب و نیروهای سیاسی موجود در صحنه سیاسی جامعه را بیان می کند. یک حزب و سازمان سیاسی معین می تواند بر اساس برنامه سیاسی و مواضعی که در قبال مسائل سیاسی و اجتماعی بیان می کند، در جناح چپ یک حزب و در همان حال در جناح راست حزب و نیروی دیگری قرا بگیرد. نگاهی به صف بندی احزاب سیاسی در کشورهای اروپایی یا ایران گویای همین واقعیت است. با این تعبیر اصطلاح رایج "چپ" هنوز چیز زیادی در مورد هویت سیاسی افراد و یا احزاب را روشن نمی کند. وقتی ما از نیروی چپ یا به عبارت دقیق تر چپ رادیکال صحبت می کنیم منظورمان آن گرایش و آن نیروی اجتماعی است که نه تنها بطور عینی در جبهه مبارزه کارگران و مردم زحمتکش و اقشار ستمدیده جامعه قرار دارند بلکه برای پایان دادن به مصائب و معضلات عدیده اجتماعی که گریبان اکثریت مردم را گرفته است به فرا رفتن از مناسبات سرمایه داری گرایش دارند. یعنی آن نیروهایی که بر این باورند برای پایان دادن به مصائب و معضلاتی که مناسبات سرمایه داری تحمیل کرده باید دست به ریشه ها برد و به نقد رادیکال مناسبات سرمایه داری نظر دارند.

چپ رادیکال در قواره احزاب و سازمان های سیاسی آن نیروهایی را شامل می شود که نه فقط سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی مبارزه می کنند، بلکه برچیدن نظام سرمایه داری در ایران را در دستور کار خود قرار داده اند. آن نیروهایی که برای دستیابی به این اهداف جهت شکل دادن به یک آلترناتیو کارگری و سوسیالیستی تلاش می کنند.

در پاسخ به بخش دوم سئوال شما باید بگویم که این همکاری های مشترک استقلال سیاسی و تشکیلاتی هیچ جریانی را زیر سئوال نمی برد، مرزبندی های سیاسی و استراتژیک هیچ حزب و جریانی را با بقیه مخدوش نمی کند. حزب کمونیست ایران از هویت برنامه ای جا افتاده ای برخوردار است، استراتژی سیاسی، سنت ها و فرهنگ سیاسی آن شناخته شده است، توافقات اصولی ما با احزاب و سازمان های دیگر در جنبش کمونیستی هیچ مغایرتی با اصول برنامه ای و استراتژیک ما ندارد.

جهان امروز: چه رابطه ای بین تلاش مشترک برای شکل دادن به قطب چپ و آلترناتیو سوسیالیستی و تحزب یابی کارگران وجود دارد؟ آیا تلاش های مشترک برای شکل دادن به آلترناتیو سوسیالیستی، به نیاز و ضرورت تحزب یابی کارگران پاسخ می دهد؟

صلاح مازوجی: تلاش برای تحزب یابی کارگران بخشی از چه باید کرد سیاسی هر حزب و سازمان کمونیستی است. تلاش در این زمینه یکی از مهمترین اولویت فعالیت حزب کمونیست ایران است. هر جریان کمونیستی با سنگ روی سنگ گذاشتن در محیط کار و زندگی کارگران و همچنین با پاسخگویی به نیازهای مبارزه سیاسی و طبقاتی و با جلب توجه فعالین و رهبران کارگری به فعالیت های خودش در راستای تحزب یابی کارگران فعالیت می کند. طبقه کارگر بدون متشکل شدن در حزب سیاسی کمونیستی خودش نمی تواند اهرم های قدرت سیاسی را در دست بگیرد. البته این بدان معنی نیست که همه فعالین و رهبران کارگری در یک حزب و یا سازمان کمونیستی معینی متشکل می شوند. کارگران ایران همراه با خانواده هایشان بالای چهل میلیون نفر جمعیت دارند و بسیار محتمل است که در احزاب و سازمانهای مختلف متشکل شوند.

اما تحزب یابی کارگران و بویژه فعالین و رهبران کارگری در ابعاد گسترده برآیند و تلاقی دو روند است. از یک طرف احزاب و سازمانهای کمونیستی باید بتوانند با فعالیت های خود و پاسخ هایی که به نیازهای مبارزه طبقاتی و مسائل و معضلات اجتماعی می دهند، توجه جامعه و طبقه کارگر و بویژه فعالین و رهبران کارگری را به خود جلب کنند، و از طرف دیگر تکامل خود مبارزه کارگران باید به نقطه ای برسد که روی آوری کارگران به احزاب کمونیستی را به نیاز مبارزاتی طبقه کارگر تبدیل کند. این روند در جریان است و به نتایج منطقی خود خواهد رسید.

با این توضیحات باید بگویم که سر و سامان دادن به قطب چپ و تلاش مشترک برای تبدیل کردن آلترناتیو سوسیالیستی به گفتمان حاکم در جامعه نه تنها با روند تحزب یابی کارگران مغایرتی ندارد، بلکه پیشروی آن در مبارزه با رژیم جمهوری اسلامی و در برابر قطب راست جامعه می تواند توجه کارگران در ابعاد توده ای و افکار عمومی به طرف خود جلب نماید، سیاست و عملکرد احزاب و سازمانهای مختلف مورد داوری و قضاوت قرار می گیرند و جنبش کارگری ایران در موقعیت مناسب تری برای انتخاب و تحزب یابی قرار می گیرد. اگر احزاب موجود قادر به پاسخ گویی به نیاز مبارزه طبقاتی کارگران نباشند، چه بسا احزاب دیگر پا به عرصه وجود بگذارند.

جهان امروز: از صحبت های شما این استتناج را می شود کرد، که مصوبات "کنفرانس استکهلم" قدمی امیدوار کننده در راه هویت بخشی بیشتر به قطب چپ در اوضاع سیاسی کنونی در ایران است. آیا شما فکر می کنید با برگزاری همایش ها و کنفرانس هایی از این نوع می توانید پاسخی شایسته به این نیاز بدهید و یا در تلاش هستید این نوع از فعالیت ها را نهادینه کنید یا به عبارت دیگر نهادی فراگستر ایجاد کنید؟

صلاح مازوجی: کنفرانس استکهلم تحت عنوان " آلترناتیو سوسیالیستی ضروری و ممکن است!" در نوع خودش و بویژه نظر به اوضاع سیاسی که در آن برگزار شد، یک رویداد منحصر به فرد بود. بر بستر شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی معین و در شرایطی که بخش های مختلف اپوزیسیون بورژوایی برای دست به دست شدن قدرت از بالا تحرک تازه ای پیدا کرده اند، کنفرانس استکهلم پرچم تلاش مشترک برای شکل دادن به یک آلترناتیو سوسیالیستی را برافراشت. این کنفرانس رسالت معینی را به جا آورد. قرار نیست کنفرانسی با این جایگاه و رسالت دوباره برگزار شود. اما برگزاری پانل های سیاسی و سمینارهایی که به جوانب مختلف فعالیت در راستای شکل دادن به آلترناتیو سوسیالیستی و پرداختن به راهکارهایی که می توانند به تبدیل کردن راه حل سوسیالیستی به گفتمان حاکم در جامعه یاری رسانند حتما راهگشا خواهند بود.

در رابطه با فعالیت رو به ایران مفصل توضیح دادم. نیروهایی که خود را متعهد به پیگیری اهداف کنفرانس می دانند قرار نیست کار سازمانیابی و تشکیلات سازی معینی را انجام دهند. قرار است مجموعه فعالیت مشترک این نیروها بستر سیاسی مناسبی را برای به حرکت در آوردن گرایش های رادیکال و سوسیالیستی نهفته در جامعه و همکاری و اتحاد عمل این گرایش در درون جنبش های اجتماعی را فراهم آورد. بدیهی است همکاری گرایشات سوسیالیستی در درون جنبش های اجتماعی بر متن مبارزات جاری انرژی بیشتری را برای امر سازمانیابی آزاد می کند.

در خارج کشور، در شهرهایی که از کانون های فعال مبارزه سیاسی به شمار می آیند لازم است بلافاصله دست بکار ایجاد شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست یا نهادهایی از این نوع شویم. لازم است همه آکسیون ها و کمپین های سیاسی و تبلیغی در دفاع از جنبش کارگری و جنبش های آزادیخواهانه و در محکومیت جمهوری اسلامی مشترکا پیش برده شوند. همین شوراهای همکاری می توانند با ابتکار خودشان پانل های سیاسی، سمینارها و همایش های وسیع در راستای تقویت گفتمان سوسیالیستی را تدارک ببینند و سازمان دهند. در خارج کشور همچنین باید در فکر راه اندازی رسانه ای فراگیر باشیم.

جهان امروز: کومه له (نشکیلات کردستان حزب کمونیست ایران) از پایه اجتماعی گسترده ای در میان کارگران و اقشار تهیدست کردستان برخوردار است. بدون تردید برنامه حزب برای همگرایی و فعالیت مشترک نیروهای چپ و کمونیست شامل این بخش که تکیه گاهی مهم برای انقلاب آتی در ایران است می باشد. برنامه مشخص تر برای کردستان در این رابطه چیست و چه تلاش های در این رابطه صورت گرفته است؟

صلاح مازوجی: در پاسخ به این سئوال ابتدا باید بر این نکته تأکید کنم که تلاش برای شکل دادن به قطب سیاسی چپ در جامعه بخشی از جهت گیری های برنامه ای و استراتژیک حزب کمونیست ایران است. به این اعتبار تلاش مشترک ما در بعد سراسری برای شکل دادن به یک آلترناتیو سوسیالیستی و همچنین سیاست کومه له در کردستان برای سر و سامان دادن به قطب چپ، اجزای یک سیاست واحد هستند. هم در برنامه حزب کمونیست ایران و هم در استراتژی حزب زیر سر فصل "سازمان دهی یک قطب سیاسی چپ در جامعه" با صراحت تمام تأکید شده است که: "حزب کمونیست ایران از آنجا که پیگیرانه برای بهبود زندگی اجتماعی کارگران و توده های محروم مبارزه میکند، لذا از هر مبارزه آزادیخواهانه و حق طلبانه بر علیه جمهوری اسلامی و هر جنبشی که پیگیرانه خواهان از میان برداشتن اشکال مختلف تبعیضات جنسی، مذهبی، ملی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی باشد پشتیبانی می نماید." در برنامه و استراتژی سیاسی حزب تأکید شده که "حزب کمونیست ایران در هر مبارزه، حرکت اجتماعی و نهاد سیاسی که بخشی از اهداف سیاسی اعلام شده آنرا بر آورده کند و امکان دسترسی جنبش کارگری و سوسیالیستی را به اهرم های قدرت سیاسی در جامعه فراهم نماید، فعالانه مشارکت خواهد کرد." این جهت گیری ها بدان معناست که حزب کمونیست ایران مبارزه احزاب و سازمان های موجود در جنبش کمونیستی را برای بهبود وضعیت زندگی کارگران، برای برچیدن ستم جنسی، مذهبی ملی و سیاسی را در راستای اهداف عمومی خود می داند. بر اساس این جهت گیری ها و با تکیه بر اصل احساس مسئولیت در قبال سرنوشت جنبش های اعتراضی و توده ای ما همکاری پایدار نیروهای موجود در جنبش کمونیستی ایران را در راستای تقویت گرایش سوسیالیستی در جنبش کارگری و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی می دانیم.

علاوه بر این جهت گیری های برنامه ای و استراتژیک، روند تحولات سیاسی در کردستان نیز تلاش برای سر و سامان دادن به قطب سیاسی چپ را به یک ضرورت مبرم تبدیل کرده است. شکل دادن به قطب چپ در جامعه کردستان کمک می کند که تمام ظرفیت ها و پتانسیل گرایش چپ و رادیکال نهفته در این جامعه در راستای یک استراتژی سوسیالیستی برای به پیروزی رساندن جنبش انقلابی کردستان بکار بیافتد. تحت تأثیر تحولات جنبش کمونیستی ایران طی سه، چهار دهه گذشته و انشعاب هایی که صورت گرفته طیف قابل توجهی از مبارزان چپ و کمونیست بطور مستقل فعالیت خود را پیش می برند. به حرکت در آمدن همه این ظرفیت ها در راستای سازمانیابی جنبش کارگری، جنبش زنان و جنبش توده ای در کردستان و تحکیم پیوند این جنبش ها با جنبش کارگری و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی در ابعاد سراسری است که می تواند توازن قوا را به نفع راه حل و آلترناتیو سوسیالیستی در جامعه کردستان بهبود ببخشد. با فعال کردن همه توانایی های این نیروی چپ اجتماعی و سازمانیابی جنبش کارگری و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی و با پشتوانه جنبش سراسری است که در آینده می توان مداخله گری های قدرت های امپریالیستی برای تغییر موازنه قدرت به نفع راه حل های بورژوایی را در کردستان خنثی کرد.

گذشته از اینها جامعه کردستان یک جامعه تحزب یافته است. چپ و راست این جامعه از سنت فعالیت حزبی برخوردار هستند. بر متن این اوضاع شکل گیری مرکز همکاری احزاب و نیروهای ناسیونالیست و اسلامی در کردستان به لحاظ تاریخی یک پیشرفت بحساب می آید، چون صف بندی سیاسی راست و چپ جامعه را شفاف تر می کند و مردم کردستان را در موقعیت مناسب تری برای انتخاب قرار می دهد. با توجه به این فاکتورها و مجموعه عوامل دیگر لازم است کومه له با اعتماد بنفس تلاش هایش را برای شکل دادن به قطب چپ در کردستان پیگیری نماید. تاکنون نشست های دو جانبه و سه جانبه رهبری کومه له با کمیته های کردستان حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست و حزب کمونیست کارگری ایران و همچنین نشست با روند سوسیالیستی کومه له و تأکیدات همه بر ضرورت اتحاد عمل و همکاری که خبر آنها در رسانه های حزبی منتشر شده اند و فراخوان مشترک این نیروها برای اعتصاب عمومی در کردستان، گام های آغازین و مثبتی در راستای شکل دادن به قطب چپ جامعه بحساب می آیند. در ادامه، برگزاری پانل های سیاسی، سمینارها و سرانجام برگزاری کنفرانسی وسیع که به نهادینه کردن همکاری ها کمک کنند و به راهکارهای سوسیالیستی برای به پیروزی رساندن جنبش انقلابی کردستان بپردازند، می توانند مسیر شکل دان به یک قطب چپ رادیکال و سوسیالیستی را هموارتر کنند.

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت