.
سه شنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۷.
امروز:
Oct 16 2018.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

نشریات

یکشنبه, 14 مرداد 1397 ساعت 13:20

چریکهای فدائی خلق ایران: اتحاد عمل نیرو های انقلابی در خارج از کشور، وظیفه مبرم لحظه کنونی!!

نیروهای انقلابی و مبارز!

در این شکی نیست که در ماه های اخیر ، تشدید قیامهای مردمی، چشم انداز سرنگونی و پایان چهل سال حاکمیت سیاه و ضد خلقی جمهوری اسلامی را به شکلی برجسته در مقابل توده های جان به لب رسیده و حتی خود دشمن قرار داده است.  تقابل انقلاب و ضد انقلاب در کشور ما در هیات خیزش های متناوب و قهرآمیز توده ای هر روز سرعت و عمق بیشتری می گیرد و به رغم سرکوب وحشیانه حکومت، کارگران و زحمتکشان و جوانان و زنان هر روز در صفوفی متراکم تر از قبل با شعار مرگ بر رژیم جمهوری اسلامی، مرگ بر خامنه ای ، مرگ بر روحانی ، اصلاح طلب ، اصول گرا دیگه تمومه ماجرا ، سرکوب اثر نداره، وای بروزی که مسلح شویم، بجنگ تا بجنگیم، توپ تانک فشفشه، آخوند باید کشته شه و ... به میدان می آیند و عزم خود برای یک تغییر بزرگ اجتماعی، برای یک انقلاب که در نتیجه آن "نان و کار و آزادی" تضمین شده باشد را به منصه ظهور می رسانند.  

در تاریخ 40 سال حکومت رژیم سرکوبگر و وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی هیچ گاه شرایط برای نابودی این رژیم به دست پر توان توده ها ، تا این حد آماده نبوده است. توده های زحمتکش دیگر نمی خواهند به شکل گذشته در مرداب فقر و فلاکت و استثمار و بیکاری و سرکوب بوجود آمده توسط حاکمان رذل و دژخیم زندگی کنند و استثمارگران نیز نمی توانند به شکل سابق سُلطه خود را به مردم تحمیل کنند. همین واقعیت دشمنان اصلی مردم ما یعنی اربابان جمهوری اسلامی (امپریالیستها) را به تحرک واداشته تا با تبلیغ راه حل های ارتجاعی نظیر رژیم چنج و یا آلترناتیو سازی های ارتجاعی به سیاست حفظ نظام استثمارگرانه حاکم ، حتی با قبول تغییراتی در شکل و شمایل رژیم حافظ آن دست یازیده و از این طریق به مقابله با جنبش توده های کارد به استخوان رسیده و در صحنه نبرد بپردازند. 

اکنون در تقابل  حیاتی ای که بین انقلاب و ضد انقلاب در کشور ما جاری ست ، نقش نیروهای مبارز و انقلابی در خارج کشور نیز اهمیت وافری می یابد. باید به مبارزات خارج کشور به عنوان جبهه ای از مبارزه عمومی کارگران و زحمتکشان و توده های تحت ستم داخل نگریست و نیروهای مبارز خارج کشور باید در شرایط کنونی تلاشهای مبارزاتی خود علیه رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی را با اقدامات متحدانه مبارزاتی (با حفظ صف مستقل خود) تشدید کنند. خارج کشور در چهل سال گذشته به یُمن تلاش های نیروهای مبارز و مردمی همواره یک جبهه مبارزاتی علیه رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی و عوامل آن بوده است.  امروز در شرایط طغیان انقلابی داخل جامعه، باید با تشدید مبارزه در این جبهه، مبارزات مردمی در داخل را هر چه بیشتر تقویت نمود. جمهوری اسلامی علاوه بر سفارتخانه هایش، مراکز ارتجاعی متعددی در خارج از کشور برپا نموده است. باید با سازمان دادن تظاهرات های دائمی در مقابل سفارتخانه ها و در واقع جاسوسخانه های این رژیم و دیگر مراکز تبلیغاتی اش ، چهره جنایتکار جمهوری اسلامی در افکار عمومی را هر چه بیشتر افشاء کرد و بر حسب توان از همه اشکال مناسب مبارزه علیه این رژیم جنایتکار استفاده نمود.

در چنین مسیری ما از تمام نیروها و سازمانهای مبارز و مخالف جمهوری اسلامی دعوت می کنیم به ندای مردم به پاخاسته و به جان آمده میهنمان که در مبارزه با دژخیمان حاکم فریاد های "حمایت، حمایت" سر می دهند هر چه فعالانه تر پاسخ داده و اتحاد عملهای مبارزاتی خود در خارج را برای حمایت از جنبش انقلابی در داخل کشور، گسترش بخشند.  فرصتهای تاریخی تکرار نمی شوند.  بکوشیم با تشدید مبارزات ضد رژیمی در خارج کشور، در راه دستیابی خیزش گرسنگان برای مطالبات عادلانه شان یعنی نان، کار، مسکن و آزادی که در گام اول به سرنگونی رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی گره خورده ، در حد توان یاری رسانیم.  

مستحکم باد اتحاد مبارزاتی همه نیروهای مبارز و انقلابی!

مرگ بر رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی!

پیروز باد انقلاب!    زنده باد کمونیسم!

چریکهای فدائی خلق ایران

12 مرداد 1397 – 3 آگوست 2018

 

دشمن در کمین انقلاب توده هاست، متحد شویم

تداوم فوران بزرگترین سیل خشم مبارزاتی توده ای که از زمان وقوع جنبش دی ماه 1396 در چهار گوشۀ ایران جاری شده،  نشان می دهد که جامعۀ تحت سلطه و خفقان زده ما به یک دورۀ جدید مبارزاتی پا گذارده ست. خیزش گرسنگان برای محو شرایط فاجعه بار حاکم بر زندگی شان که ناشی از قریب به چهل سال ظلم و بیداد و ستم و استثمار حکومت سرمایه داران ایران و اربابان جهانی شان می باشد،  نشان می دهد که اکثریت آحاد جامعه دیگر نمی خواهند مثل سابق در شرایط بردگی و اسارت زندگی کنند و صدای شکستن استخوانهای پوسیدۀ نظام ظالمانه حاکم نیز در هر کوی و برزن به گوش می رسد. دوران جدیدی فرا رسیده است؛ دوران انقلاب!

ماه هاست که ارتشی از توده های محروم و به جان آمده و پایمال شده، که کارگران گرسنه و جوانان بیکار به مثابه ارتش ذخیره کار، مرکز ثقل آن را تشکیل می دهند ، در چهار گوشه کشور به میدان آمده اند و علیه انبوه فزایندۀ فقر و گرسنگی، علیه استثمار و بردگی و گور خوابی، علیه گرانی و تورم و دزدی و فساد و فحشاء، علیه زن ستیزی و سرکوب مذهبی و ملی و در یک کلام علیه شرایط فاجعه بار ناشی از چهار دهه سلطه بلامنازع دیکتاتوری وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی در ایران شوریده اند. ارتش گرسنگان و محرومین، در طول این مدت در زیر حکومت سرنیزه هر جا که فرصت کرده اند مطالبات خود که در راسشان "مرگ بر جمهوری اسلامی"، "مرگ بر دیکتاتور" ، "مرگ بر اصل ولایت فقیه" قرار دارد را با صدایی رسا اعلام کرده و درفش "نان، کار و آزادی" را به عنوان نشان نظام دمکراتیکی که برای خود و فرزندانشان می خواهند، به اهتزاز درآورده اند. این جنبش به رغم خودبخودی بودنش و به رغم فقدان یک رهبری متشکل انقلابی در راس آن نشان داده که چه پتانسیل عظیم مبارزاتی ای برای نابودی نظام استثمارگرانه حاکم بر ایران در خون به جوش آمده گرسنگان و هیچ بودگان جامعه تحت سلطۀ ما جاری ست. این جنبش بزرگ همچنین با شعار "انقلاب، جشن توده هاست"، "زنده باد انقلاب گرسنگان" و "وای به روزی که مسلح شویم" نشان داده که توده های بپاخاسته مدتهاست از سیطره اسارت بار تمام جناح های جنایتکاران حاکم نظیر اصلاح طلبان حکومتی و غیر حکومتی خارج شده، و با اعمال قهر انقلابی و نمایش خشم طبقاتی مقدس خویش، طومار "افسانه اصلاحات" به عنوان یک آلترناتیو بورژوازی وابسته به امپریالیسم را در زیر گامهای استوار خود و در قالب آتش زدن هر آنچه که نشانی از نظام حاکم دارد، در هم پیچیده است. این خیزش همچنین کوس رسوایی تمام نیروهای سازشکار و راستی را هم که به نام  توده ها ولی در خدمت به دشمنان توده ها می کوشند، جنبش آنها را به هرز برده و آن را به بیراهۀ انتخاب بین "بد" و "بدتر" سوق داده و انرژی مبارزاتی استثمار شوندگان را در بازار مکارۀ دعوای بین بالایی ها مستحیل سازند، نیز در همه جا به صدا درآورده است.

اکنون دیگر کدام نیروی مرتجعی از جبهۀ امپریالیستها و مزدورانشان را می توان یافت که در این اوضاع بحرانی با دیدن شبح یک انقلاب بنیان برافکن و استثمار ستیز بر فراز ایران از احتمال وقوع یک طوفان بزرگ دم نزند و خود را "دوست" و "حامی" مردم ایران نخواند؟  کدام نیروی راست و سازشکاری را می توان دید که در مقابل عزم انقلابی توده ها و دراز شدن دست محرومین برای مصادرۀ سلاح و مسلح شدن، جرات آن را داشته باشد تا همچنان  از "انقلاب مصلحانه" و "مسالمت" دم زده و در خدمتگزاری به دژخیمان حاکم  در باب تزهای کهنه و غیر انقلابی ای نظیر "مقاومت مدنی" و "تظاهرات سکوت" همچنان روده درازی کند؟

در چنین شرایطی ست که تکاپوی بی سابقه ای برای مقابله با این سیل و برای حفظ نظام با و یا بدون رژیم جلاد جمهوری اسلامی در اردوگاه تمامی دشمنان رنگارنگ توده ها و در راس آنها امپریالیستها و مرتجعین رنگارنگ به راه افتاده است.  

تمامی شواهد جاری در جامعه ما، دال بر ترس و وحشت امپریالیستها و وابستگانشان از چشم انداز پیشروی خیزش گرسنگان بوده و در همان حال نشاندهندۀ کوشش این کمپ برای حل بحران با اتکاء به  راه حل هایی ست که حتی در صورت هر گونه تغییری، با به کارگیری آنان بتوان اساس نظام سرمایه داری وابسته به امپریالیسم در ایران را حفظ نمود. در نتیجه امپریالیستها و مزدورانشان درست مثل زمان شاه در سالهای 57-56 برای عقیم کردن انقلاب از راه آلترناتیو سازی به تکاپو افتاده اند. جنگ تبلیغاتی برای تبلیغ سلطنت پهلوی دژخیم و بازار گرمی برای سیاست "رژیم چنج" به دست امپریالیسم، رفراندوم، تلاش برای ایجاد وحشت از حمله نظامی، کودتا، جنگ داخلی، سخن پراکنی در باب ضرورت استعفای دولت و انتخابات در چارچوب نظام و ... همگی نشانه های متفاوتی از پیشبرد این سیاست در چند جبهه هستند. در چنین شرایطی ست که وفاداری به آرمانهای توده های به پاخاسته و دفاع از منافع  آنان ایجاب می کند که نیروهای مبارز و انقلابی با اتکاء به تجربه انقلاب سالهای 57-56 با هر آنچه که در توان دارند به افشای پیگیرانه سیاست امپریالیستها و دشمنان انقلاب مردم بپردازند و در مبارزه برای پیشبرد سیاستهای زیر هر چه متحدانه تر عمل کنند:

1- همانطور که در قیام های توده ای جاری بار دیگر مردم به پا خاسته تاکید کرده اند، سرنگونی رژیم ضد مردمی جمهوری اسلامی بی هیچ قید و شرطی، اولین گام رسیدن به رهایی و آزادی مردم ایران از شر شرایط فاجعه بار اقتصادی-سیاسی ای ست که حاکمیت ستمگرانۀ سرمایه داران داخلی و خارجی برای آنها آفریده است. اما از آنجا که جمهوری اسلامی نه حاصل انقلاب سالهای 57-56 بلکه معلول سیاست امپریالیسم در ایران بود که با حفظ ارتش و قرار دادن آن در اختیار خمینی باعث روی کار آمدن رژیم جمهوری اسلامی شد، لذا توده های به پاخاسته ما اگر سرنگونی جمهوری اسلامی را با تداوم مبارزه برای نابودی ماشین دولتی به خصوص در هم شکستن ارگانهای نظامی حکومت سرمایه داران گره نزنند، بار دیگر در چنگال یک رژیم وابسته جدید گرفتار خواهند آمد که هر فرق ظاهری ای با جمهوری اسلامی داشته باشد، در خدمت به اربابان جهانی همان راه اعمال جنایت و ظلم حکومت سردمداران جمهوری اسلامی را خواهد پیمود. تجربۀ سرنگونی رژیم شاه و نیمه کاره ماندن انقلاب سالهای 57-56 درست به همین دلیل یعنی عدم نابودی ارتش و زواید آن اتفاق افتاد و باعث شد تا حاکمین جدید با اتکاء و باز سازی همان ارتش و افزودن ضمایم جدید نظیر سپاه و بسیج به آن، انقلاب توده ها را به شکست بکشانند. برای پیروزی انقلاب باید نیروی سرکوب دشمنان انقلاب را در هم شکست. این تنها راه موثر برای در هم شکستن استبداد حاکم و تضمین برقراری یک شرایط دمکراتیک و آزاد در فردای سرنگونی جمهوری اسلامی در کشور ماست.

2- تمام تجارب تاریخی خود مردم ما و همچنین تجارب زنده در افغانستان و عراق و سوریه و لیبی نشان می دهند که نیل به آزادی و برابری، تنها با اتکاء به قدرت و تشکل مستقل خود توده های مسلح امکانپذیر است. آزادی مردم ایران با دخالت امپریالیسم و با سرنیزه سرباز آمریکایی به دست نخواهد آمد.

3- پروژۀ "رژیم چنج" توسط دولت آمریکا و نیروهای پرو آمریکایی ، تحت هر شکل و با هر بهانه و توجیهی، یک سیاست ضد مردمی ست که حتی اگر از سطح تبلیغ به عمل فراروید، نتایج فاجعه بار آن برای کارگران و توده های ستمدیده جز تداوم و تشدید سیطرۀ هیولای فقر و گرسنگی و استثمار و سرکوب بر زندگی شان نخواهد بود. پروژۀ "رژیم چنج" و فعالیت های نیروهای پیرو این سیاست باید شدیدا محکوم و علیه آن مبارزه شود.

4- دشمنان مردم به پا خاستۀ ما با پشتیبانی حجم عظیمی از تبلیغات گمراه کننده می کوشند که این گونه جلوه دهند که مردم ما برای برون رفت از بحران جاری، تنها دو گزینه در اختیار دارند؛ یا حمایت از اصلاح طلبان حاکم که در دشمنی شان با مردم ما شکی نیست و یا تن دادن به سیاستهای امپریالیستها و در راس آنها دولت آمریکا. اما این که تنها دو گزینه مذکور در جلوی پای مردم ما وجود دارند ، حقیقت ندارد. مردم ایران همانطور که در جنبش اخیر نشان داده اند ، عزم کرده اند که تنها با اتکاء به توان خود سرانجام رژیم جنایت پیشۀ جمهوری اسلامی و سلطۀ همۀ حامیان بین المللی آن را به زیر کشیده و در یک ایران آزاد و دمکراتیک سرنوشت خویش را، خود به دست بگیرند.

5-  در حمایت از این خواست قلبی اکثریت مطلق کارگران و زحمتکشان و زنان و جوانان و خلقهای تحت ستم و پیروان مذاهب مختلف، باید با شعار "نه به دخالت خارجی و نه به جنگ"، "زنده باد انقلاب مردمی و قهر آمیز علیه تمامیت رژیم جمهوری اسلامی" برای "نان، کار، مسکن ، آزادی و استقلال" به دفاع از توده های به پاخاسته  و مبارزات متحدانه آنها پرداخت و با تمام توان برای دستیابی به این اهداف تلاش و مبارزه کرد.

  

پر توان باد مبارزات کارگران و توده های تحت ستم علیه جمهوری اسلامی!

نابود باد رژیم جمهوری اسلامی و تمام جناح هایش!

پیروز باد انقلاب!  زنده باد کمونیسم!

 

چریکهای فدائی خلق ایران

11مرداد 1397 – 2 آگوست 2018

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت