.
چهارشنبه ۳ خرداد ۱۳۹۶.
امروز:
May 24 2017.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

دوشنبه, 18 بهمن 1395 ساعت 00:16

سرگه حلیمی: «آمريکا در درجه اول»

دونالد ترامپ رئيس جمهوري آمريکا از نخستين سخنراني خود با پيشينيانش قطع رابطه مي کند. او با لحن تند و مشت گره کرده و شعار «آمريکا در درجه اول» مي گويد که «ديدگاهي تازه برکشور حکمفرما خواهد بود» و اعلام مي کند که نظام بين المللي ايجادشده از ٧٠ سال پيش توسط ايالات متحده ازاين پس يا بايد در خدمت اين کشور باشد و يا سرنوشتي جز ازبين رفتن نخواهد داشت. چنين صراحتي آرامش ملت هاي ديگر، به ويژه اروپائياني که تظاهر به باور به وجود يک «جامعه اتلانتيکي» دموکراتيک مي کنند را برهم مي زند. جامعه اي که مي بايست با ترتيبات متقابل به نفع هردو طرف عمل مي کرد. با آمدن آقاي ترامپ، نقاب ها فرو مي افتد. در بازي اي که اوهميشه آن را زيانبار دانسته، کشورش درنظر دارد در همه چيز، اعم از سهم بازار، ديپلوماسي و محيط زيست «همواره برنده» باشد. بدا به حال بازنده هاي سراسر دنيا.

او با توافق هاي بزرگ چند جانبه، به ويژه توافق هاي بازرگاني نيز وداع مي کند. ساکن جديد کاخ سفيد با خاطرات دوران مدرسه خود چند دهه است که افسانه اي را نشخوار مي کند که برمبناي آن آمريکا هميشه نقش کمک کننده نيکوکار را داشته و از سال ١٩٤٥ «کشورهاي ديگر را ثروتمند کرده» و آنها زير چتر حمايتي آمريکا «محصولات مصرفي ما را توليد کرده، موسساتمان را دزديده و شغل هايمان را ازبين برده اند» (١). قطعا ثروت هاي بومي بزرگي نيز دربرابر « غارت»ي که او توصيف مي کند دوام آورده اند که از آن جمله مي توان از امپراتوري املاک مجللي که خود او در ٤ قاره دنيا دارد نام برد. اما، چنين گفته هايي ازنظر دگرگوني ايدئولوژيکي که شکل مي گيرد وزن چنداني ندارد: رئيس جمهوري ايالات متحده اطمينان مي دهد که سياست حمايتگرانه او سبب «سعادت و نيرومندي بزرگ»ي خواهد شد و اين درحالي است که در نشست اقتصادي «داوس» رئيس حزب کونيست چين پيشنهاد مي کند که کشورش به عنوان موتور سرمايه داري جايگزين آمريکا شود (٢)...

اروپا چه مي گويد؟ اروپا که پيش از ضرب شست واشنگتن هم درحال از هم پاشيدن بود، به تماشاي گذر قطار نشسته و آشفته و منقلب، نظاره گر جدائي و مسئوليت گريزي پدرخوانده خود است. آقاي ترامپ که (تا حدي به درستي) اروپا را زير سلطه گزينه هاي اقتصادي آلمان مي داند، از اين که انگلستان تصميم به ترک اتحاديه اروپا گرفته ابراز خرسندي مي کند و بر روس ستيزي لهستاني ها و کشورهاي بالتيک به ديده بدگماني مي نگرد. مي توان گفت که رهبران قاره کهن، که سال هاست هرگونه بلندپروازي خلاف خواست ارباب آمريکايي را کنار نهاده اند، با اين خطر رودررو هستند که هنگامي که براي يادآوري صداقت خود به سفارت آمريکا مي روند، با در بسته روبرو شوند (٣). هيچ چيز تضمين نمي کند که يکجانبه گري آقاي ترامپ سرانجام آنها را وادار به کنار نهادن پستانک آتلانتيسم و جزم مبادله آزاد کند تا بتوانند روي پاي خود بايستند. ولي سال انتخاباتي در فرانسه و آلمان ايجاب مي کند که به اين موضوع پرداخته شود.

١- سي سال پيش، در ٢ سپتامبر ١٩٨٧، آقاي ترامپ با خريد يک صفحه آگهي در سه روزنامه ساحل شرقي نامه سرگشاده اي با عنوان «چرا آمريکا بايداز پرداخت هزينه دفاع کشورهايي که خود توان دفاع از خويش دارند خودداري کند» منتشر کرد.

٢- «چين مي گويد قصد دارد رهبري دنيا را دردست گيرد»، وال استريت ژورنال اروپا، ٢٤ ژانويهه ٢٠١٧.

٣- بنابر افشا و انتشار هزاران تلگرام ديپلوماتيک توسط ويکي ليکز در دسامبر ٢٠١٠، فرانسوا اولاند و پي ير موسکوويچي ازجمله ديدارکنندگان بودند.

نويسنده Serge HALIMI  دبیر هيئت تحريريه لوموند ديپلوما تيک

برگردان: Shahbaz NAKHAEI شهباز نخعي

https://ir.mondediplo.com/article2699.html

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت