.
جمعه ۲۹ شهريور ۱۳۹۸.
امروز:
Sep 20 2019.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

نشریات

چهارشنبه, 05 اسفند 1388 ساعت 02:45

م. شکیب: خدا را من آفریدم

من هیچ خدایی را ندیدم، که زاده ی بشر نباشد
من هیچ مردم خوشبختی را، با خدا ندیدم
من هیچ خلق مغمومی را، بی خدا ندیدم.
خدا را،
دوستان،
من آفریدم،
در یک روز پر ماجرا
نگران،
غرق در پرسش ها
حیران،
خدا را من خلق کردم،
از الف تا به یایش
از سر تا به پایش.
خدایم جان گرفت
بهشتی ساخت، بس دور
جهنمی، در همین نز...دیکی
و برزخی که انتها نداشت،
مردمان را نشان زد:
گروهی مومن و
جمعی کافر.
خام خام و کشیش و ملا پرداخت
کنیسه و کلیسا و مسجد ساخت
با تورات و انجیل و قران، به عقل من و ما تاخت.
چون باور نکردم
فرمان داد مرا، خالقش را، از کوه پرتاب
و دیوار بر سرم خراب کنند.
با هیزم جهل، آتشم زنند
و خردگاه تنم را، با تیغ تعصب، جدا سازند.
من دیگر، خدایم را نمی شناسم.
مخلوقم، خود را، خالق من خواند
مرا به قربانگه بندگی خود پیش راند.
از قله ی روشن بشریت، به دره ی سیاه الویت لغزیدم.
از بند بندگی، خدایم، چگونه برهم؟
شاید
باید
جرأت کنم،
زیر گوشش
فریاد کنم،
های! من خالق و تو مخلوق منی،
من، نه آفریده ی تو،
که زاده ی هستی ام،
از نسل طبیعتم،
فرزند انسانم، آفریده ی تو.
مرا هیچ خدایی نیافریده است.
هیچ خدایی جز از من، آفریده نشد.
شاید
باید
نیک پندار و نیک کردار و نیک گفتار
قفل اعتماد
از در شعور باز کنم.
آنسوی در،
می دانم،
خوشبختی
قرنهاست که چشم انتظار من است.

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت