Iran Tribune

دو هفته از زمین لرزه در هائیتی میگذرد. زمین لرزه ای که پایتخت دو میلیون نفری این کشور و اطراف آن را درهم کوبید، و تا کنون بیش از یکصدو یازده هزار نفر کشته، سه میلیون‌ زخمی و آسیب دیده، بیش از ششصد هزار بی خانمان و شهری مخروبه برجای گذاشته است.
ظرف دقایقی، شهری دو میلیون نفره که در آن مردم مشغول کار و زندگی بودند، همچون جهنمی بر سر پیر و جوان و دختر و پسر، در مدرسه و بیمارستان و کوچه و خیابان، خراب شد و بیش از صدهزار نفر را مدفون کرد. نه تنها خانه خرابی که انبوه دهها هزار اجساد، کمبود آب آشامیدنی و قطع برق و تمام تاسیسات زندگی شهری، بازماندگان را در معرض مرگ از گرسنگی و تشنگی و بیماری قرار داده است و هرروز از آنها قربانی میگیرد. حتی کزاز، و فقدان محیط سرد برای نگاهداری واکسن این بیماری، هر روز بر رقم مردگان میافزادید.  
زلزله هائیتی،  بسرعت موجی از همدردی و کمک رسانی از سراسر جهان، و در میان خود مردم در هائیتی، ساکنین شهرهای دیگر و همسایگانی که به یاری قربانیان شتافتند، کشورهای همسایه و مردم در سراسر جهان، را براه انداخت. مردم چشم به صفحه تلویزیونها، هراسان برای کمک رسانی به تقلا افتادند. آمریکا و ارتش آن، مسئولیت تسهیل کمک رسانی و تامین آذوقه و آب آشامیدنی را، بعهده گرفت. دولت هائیتی کنترل فرودگاه را به ارتش آمریکا سپرد و کوبا تسهیلات پرواز هواپیماهای آمریکایی را فراهم کرد.
عمق انسان دوستی مردم و احساس همسرنوشتی که فاجعه هائیتی به آن دامن زد، وجدان بشریتی که به کودکان زیر آوار مانده هائیتی همچون کودکان خود مینگرد، تماما بسمت سازمان ملل و قدرتهای اصلی اقتصادی – نظامی جهان، کانالیزه شد. مگر نیروی دیگری هست که قدرت مالی و دسترسی به تسهیلات مقابله با چنین فاجعه عظیم انسانی را در اختیار و انحصار داشته باشد؟  ناگهان مقام و موقعیت ارتش آمریکا و اسرائیل، از کسانی که با مردم عراق و کودکان در غزه بهتر از زلزله طبیعت در هائیتی نکردند، به ناجیان شجاعی که برفراز هائیتی این بار هواپیماهایشان را نه برای بمباران،  که برای غذا رسانی و نجات مردم از زیر آوار به حرکت در آوردند، تبدیل شد. دولت آمریکا بزرگترین کمک رسانی انسانی خود، در تاریخ حیاتش را بسمت هائیتی روان کرد و مجموعا روزانه ۱۲۰ تا ۱۴۰ هواپیماى حامل کمک‌هاى خارجى در تنها باند فرودگاه پورت و پرنس فرود آمد.
با این وجود، به شهادت خود گزارشگران رسمی، رویارویی جهان متمدن و پرامکانات با فاجعه هائیتی، تا امروز تاسف بار، ناچیز و مینیاتوری بوده است. بر اساس اعلام دفتر هماهنگى کمک‌هاى بشر دوستانه سازمان ملل متحد، با گذشت بیش از ۱۰ روز از وقوع زمین‌لرزه در هائیتى، تیم‌هاى نجات بین‌المللى فقط ۱۳۲ نفر را در پورت و پرنس، پایتخت این کشور از زیر آوار زنده بیرون آورده‌اند. بر اساس گزارشات مشابه کمک های دارویی و مداوای مجروحین بشدت کند، ناکارا است، مرگ بر اثر کزاز و سایر بیماریهای واگیر فاجعه آفرین است و عدم هماهنگی و ندانم کاری در توزیع آذوقه در میان مردمی زخمی، مصیب دیده، وحشت زده، و گرسنه و تشنه، کمک رسانی را بشدت دشوار کرده است. ناوگان عظیم کمک رسانی به مردم نگون بخت هائیتی در شروع به گل نشست. گذشته هائیتی امروز آن را توضیح میدهد.
هائیتى با حدود ۱۰ میلیون جمعیت، فقیرترین کشور در نیم‌‌ کره ‌غربى محسوب میشود. گفته میشود که از هر پنج نفر، چهار نفر در فقر زندگی میکنند. بر اثر زلزله اخیر بخش اعظم (که  ۹۰ درصد آسیب دیده) محل پرتراکم زندگی فقیرترین بخش جامعه است که منازل مسکونی آن، علیرغم وقوف کامل همه بر زلزله  خیز بودن شهر، با ارزان ترین ماتریال ساختمان سازی همچون قوطی سرهم بندی شده بود. این زلزله قابل پیش بینی نبود، اما زلزله خیز بودن شدید منطقه قابل پیش بینی بود. 
رها کردن ۱۰میلیون نفر در یک منطقه زلزله خیز بدون کمترین استاندارامن شهرسازی، آنهم در همسایگی بزرگترین قدرت اقتصادی جهان، آمریکا، توضیح میخواهد. مردم دو جزیره منزوی در جوار هم، یکی کوبا و یکی هائیتی را مقایسه میکنند! یکی تحت محاصرات عظیم اقتصادی و نظامی آمریکا، و دیگری اولین جمهوری سیاهان آزاد شده ای که بابت بازخرید بردگی شان بیش از یک صدسال به فرانسه "غرامت" پرداخته است! نمایش ارتش آمریکا و اسرائیل و بمباران غذا، زلزله اخیر هایئتی را بعلاوه به محل تلاقی فقر و فلاکت و نژادپرستی، شکاف سیاه و سفید، سرباز کردن رقابت های استعماری قدیم و جدید و تقابل های ایدئولوژیک، تبدیل کرده است.  آن نیروی عظیم انسانی، صدها میلیون دلاری که آمریکا و سازمان ملل امروز به پای این فاجعه انسانی میریزند، میتوانست روز خودش اگر بدست این مردم میرسید، جان صدهاهزار نفر از قربانیان امروز را نجات دهد. اگر صحبت از شکست قدرتهای اقتصادی، آمریکا و سازمان ملل، در مورد کیس کمک رسانی انسانی به هائیتی میشود، به خاطر این تناقض است.
سازمان ملل با هر فقره وعده کمک رسانی از ناتوانی خود در سیر کردن شکم میلیونها باز مانده گرسنه و بیمار هائیتی به مدت یک ماه،  ابراز نگرانی میکند. گذشته هائیتی هرچه بوده باشد نباید اجازه داد امروز آن، و کودکان بی سرپرست بازمانده، مجروحین و بی خانمانهای آن، فراموش شوند و یا با حداقل امکانات رها شوند. باید همانهایی که گذشته این جهنم را آفریده اند، وادار کرد که امروز به وعده هایشان در کمک رسانی، نجات و بازسازی مناطق زلزله زده، وفا کنند. قربانیان هائیتی و بازماندگانشان را نباید فراموش کرد.
۲۶ ژانویه ۲۰۱۰