Iran Tribune

به میدان آوردن پر چم سرخ احترام به انسان، به زن کاری است که فقط از عهده چپ برمی آید، مصاحبه سایت اکتبر با دیبا علیخانی یکی از رهبران و سازماندهندگان ٨ مارسهای کردستان
سوال: به نظر شما ٨ مارس در ایران چه جایگاهی دارد؟
دیبا علیخانی: ٨ مارس در جامعه  خفقان زده ایران فراتر از یک جشن و بزرگداشت است، فرصتی است که همواره انسانهای  آزادیخواه و برابری طلب به هرقیمتی برای تاختن بر صاحبان زر و زور،عاملان و بانیان نکبت و سیاهی، نا برابری، فقر، فحشا واعتیاد بر زندگی میلیونها زن و مرد استفاده کرده اند و با طرح انسانی ترین مطالبات به جهانیان نشان داده اند که در یک گوشه از دنیا تحت حاکمیت بربریت و قرون وسطایی ترین قوانین، تحت وحشیانه ترین شکنجه ها، چپ و آزادیخواهی هنوز امید و جوهره حیات تلاش برای تغییر وضع موجود است. با توجه به چنین فاکتوری ٨ مارس درکردستان از سنتی دیرینه برخوردار است زنان در کردستان پا به پای زنان درسراسر ایران در ٨ مارس پنجاه و هفت به تبعیض آشکاری که به قانون تبدیل و مشروعیت یافت اعتراض کردند و این سنت اعتراض تا به امروز ادامه دارد.
سوال: به نظر شما ٨ مارس چه سنتهائی را تثبیت کرد. در کردستان بطور ویژه ٨ مارس با چه سنتهائی عجین شده است؟
دیبا علیخانی: ٨ مارس پنجاه و هفت به شدیدترین شکل سرکوب شد ولی فراموش نشد. در سالهای سیاه خفقان ، ٨ مارسهای مختلف در خانه ها و محافل مختلف و عطش برابری طلبی و احترام به حقوق زن ماندگار شد و این سنت به نسلی رسید که زیرسایه ارتجاعی ترین قوانین از ابتدایی ترین حقوق انسانی بی بهره بودند، نسلی سوخته که با صدای بلند به میدان آمد و پرچم سرخ احترام به انسان، به زن را به میدان آورد و این کاری بود که جز از عهده چپ ها و رهبران عملی جامعه  بر نمی آمد. تاریخچه ٨ مارس در کردستان در این راستا بخشی از این افتخار است و پس ازسالها  سلطه ظلم و سیاهی برای اولین بار در صحن علنی جامعه پرچم نه به اعدام، نه به سنگسار را بلند کرد و رادیکال ترین خواست و مطالبه دفاع از حقوق زن را بی هیچ مماشاتی پیش روی جامعه گذاشت. با مراجعه به قطعنامه ها و بیانه ها و سخنرانی ها ی آن می توان به عمق رادیکالیسم و انساندوستی این جنبش پی برد  و براستی نیاز فعالین و رهبران اجتماعی امروز است که از آن تجربیات بهره ببرند.
سوال:  فکر میکنید جنبش سبز و تشکلهای متعلق به این جنبش چه عقبگرد هایی را به جنبش زنان تحمیل کردند؟
دیبا علیخانی: رهبران جنبش سبزو شرکای قتل عام زنان و جوانان آزادیخواه  یک عمر با در حجاب کردن زنان، با در بند کشیدن زنان، با محروم کردن زنان از ابتدایی ترین حقوق دنیای مدرن، سالها از عواید زن ستیزی بهره جسته اند و اکنون که دعوا بر سر خوان و سفره است چه نیرنگی بهتر از تلف کردن پتانسیل عظیم نیروی هزارها و میلیونها انسان معترض و سردرگم در جامعه ای دیکتاتوری که حزب فقط حزب الله است. اینان با زیرکی آخوندمآبانه این نیروی بی سلاح را تا صف مقدم هدایت کردند و خود مزورانه پا پیش کشیدند که ما مخالفتی با نظام نداریم وسرآن همه انسان بی دفاع را بی کلاه گذاشتند. در این چنین آشفته بازار طبیعی است که فعالین پروژه یک میلیون امضا که تا دیروز در آستانه آیت آلله صانعی حقوق زن را می طلبیدند امروز دست به ضریح سید موسوی بیاویزند. در چنین شرایطی وظیفه زنان و مردان آزادیخواه است که نگذارند که میراث چند دهه مبارزه حق طلبانه جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی را به یغما ببرند.
سوال: امسال چه نکات مهمی دارید که به فعالین جنبش زنان بگویید که در ٨ مارس در نظر بگیرند؟
دیبا علیخانی: قطعا فضای سرکوب و ماشین رعب و وحشت عرصه را برهر صدای مخالفی تنگ تر کرده است. اما مادام که میلیونها زن در جامعه بی حقوق اند،مادام که فقر و فلاکت و اعتیاد بلای جان زندگی میلیونها کارگر اعم از زن ومرد شده است این وظیفه رهبران و فعالین آزادیخواه  است که از هر امکانی برای سازماندهی و متشکل کردن زنان و برگزاری سمینارها و جلسات مختلف بهره برده و ٨ مارس گرامی را بدارند پرچمی که در دل سیاه ترین دوران با رادیکالترین مطالبات بلند شده  و تا رفع هر گونه ستم، نا برابری و برپایی جهانی شایسته بشر برپاست.
مصاحبه کننده نظیره معماری